رحم کن بر کسانی که به حال خود افسوس می خورند و خود را انسان های خوبی می دانند که زندگی در حقشان ستم کرده... فکر می کنند آن چه که به بر سرشان آمده ‘ حقشان نبوده. چنین اشخاصی هرگز نمی توانند نبرد خیر را انجام دهند.

و رحم کن بر کسانی که نسبت به خود بی رحمند و در تمام کارهایی که انجام می دهند‘ تنها شر را می بینند و تقصیر بی عدالتی هایی را که در دنیا وجود دارد‘ به گردن می گیرند. زیرا هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«حتی تعداد موهای شما شمرده شده است!»

رحم کن بر کسانی که دستور می دهند و بر کسانی که ساعت های متمادی مشغول خدمتند و صرفا به امید تعطیلی یکشنبه‘ خود را وقف کار می کنند و در آن روز هم فقط میبینند که جایی ندارند که بروندو همه درها بسته است.

اما همچنین رحم کن بر کسانی که تلاش را بر خود واجب می شمارند و دیوانه وار می کوشند و عاقبت کارشان به بدهکاری می کشد‘ یا به دست برادران خویش مصلوب می شوند. زیرا هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«مثل مار خردمند و مثل کبوتر بی آزار باش!»

رحم کن بر کسانی که که ممکنست دنیا را فتح کنند‘ اما هرگز به نبرد خیر باطنی نپردازند. اما همچنین رحم کن بر کسانی که در نبرد خیر باطنی پیروز شده اند‘ اما چون نتوانسته اند دنیا را فتح کنند‘ سر از خیابان ها و کافه های زندگی در می آورند. زیرا هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«مثل کسی که به کلام من گوش فرا دارد‘ مثل خردمندی است که خانه خود را بر روی سنگی سخت بنا کرده است.»

رحم کن بر کسانی که از برداشتن قلمی‘ قلم موئی‘ سازی‘ یا ابزاری وحشت دارند. زیرا می ترسند مبادا کسی قبلا این کار را بهتر از آنان انجام داده باشد و خود را لایق ورود به کاخ پر شکوه هنر نمی یابند. اما حتی بیشتر از آنان ‘ رحم کن بر کسانی که قلم یا قلم مو یا ساز یا ابزار را برداشته اند و الهام را به چیزی مبتذل تبدیل کرده اند و با این حال خود را بهتر از دیگران می دانند. زیرا هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«زیرا پوشیده ای نیست که پرده از روی آن به کنار نرود‘ و نه پنهانی که فاش نگردد.»

رحم کن بر کسانی که می خورند و می نوشند و نیاز های خود را برآورده می سازند‘ اما در سیری ناشاد و تنها هستند اما حتی بیش از آنان رحم کن بر کسانی که روزه می گیرند و به عیب جوئی از مردم می پردازند و دیگران را نهی می کنند و به همین دلیل ‘ خود را قدیس می دانند و به اسم تو در خیابان ها موعظه می کنند. زیرا هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«کسی که تنها شاهدش خودش باشد‘ شهادتش قبول نیست.»

رحم کن بر کسانی که از مرگ می ترسند و بی خبر از عوالم بی شمار و مرگ های بسیار که تاکنون داشته اند‘ ناشادند. زیرا فکر می کنند که روزی دنیایشان به پایان می رسد.اما  حتی بیش از آنان‘ رحم کن بر کسانی که از مرگ های متعدد خود باخبرند و امروز‘ خود را ابدی می پندارند. هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:« جز کسی که تولدی دوباره یابد‘ کسی قلمرو خدا را نمی بیند.»

                                ادامه دارد...