رحم کن بر کسانی که به بندهای ابریشمین عشق گره خورده اند و خود را ارباب دیگران می دانند و حسرت می خورند و وجود خود را مسموم می سازند و عذاب می دهند. زیرا نمی فهمند که عشق و همه چیز مثل باد در تغیر است اما حتی بیش از آنان‘ رحم کن بر کسانی که از ترس این که عاشق شوند‘ می میرند و به نام عشق بزرگتری که آن را نمی شناسند‘ دست رد به سینه ی عشق می زنند هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:« هر کس از آبی که من به او می دهم بنوشد‘ هرگز تشنه نخواهد ماند.»

رحم کن بر کسانی که جهان هستی را تا حد یک توضیح‘ و خدا را تا حد یک معجون جادوئی‘ و انسان را تا حد یک موجود که نیازهای اصلی اش رفع شود‘ پائین می آورند. زیرا هرگز موسیقی کرات را نمی شنوند. اما حتی بیش از آنان رحم کن بر کسانی که ایمان کور دارند و در آزمایشگاه های خود جیوه را به طلا تبدیل می کنند و دورشان را کتاب هایی درباره ی اسرار(« تاروت» ورق های عکس دار برای فال گرفتن) و نیروی اهرام گرفته است. هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«هر کس که به سان کودکان‘ ملکوت خدا را درنیابد‘ از هیچ راهی وارد آن نخواهد شد.»

رحم کن بر کسانی که جز خود را نمی بینند و دیگران برای آنان به خلاصه ای مبهم و دوردست می مانند. آنان با لیموزین از خیابان ها می گذرند و خود را در دفتر کارشان‘ در بالاترین طبقه ساختمان‘ که به تهویه مطبوع هم مجهز است‘ زندانی می کنند واز انزوای قدرت‘ رنج می برند و صدایشان هم در نمی آید.اما حتی بیشتر از آنها رحم کن بر کسانی که هر کاری را برای هر کسی انجام می دهند و نیکوکارند وتنها از طریق عشق می خواهند بر شر پیروز شوند. زیرا هیچ یک از این اشخاص‘ این قانون تو را نمی دانند که می گوید:«بگذار آن که شمشیری ندارد جامه اش را بفروشد تا شمشیری بخرد.»

بارالها‘ رحم کن بر ما که یک مشت گناهکاریم که در پی قدیسین در سراسر جهان پراکنده ایم. زیرا ما حتی خود را نمی شناسیم و اغلب فکر می کنیم لباس بر تن داریم‘ در حالی که عریانیم. معتقدیم که جنایتی مرتکب شده ایم‘ در حالی که در واقع جان کسی را نجات داده ایم. هنگامی که رحمتت را شامل حال همه ی ما می کنی‘ از خاطر مبر که شمشیر ما‘ در دست یک فرشته و یک شیطان است و هردو‘ یک دست هستند. زیرا ما اهل دنیائیم و اهل دنیا هم می مانیم و به تو نیاز داریم. ما همیشه به قانون تو نیاز داریم که می گوید:«وقتی شما را بدون کیف پول‘ کوله پشتی و صندل فرستادم‘ چیزی کم نداشتید.»