امشب آرامی ندارم

در سکوت کوچه ی دل

نیمه شب ره می سپارم

آن زمان این کوچه هر شب

کوچه میعاد ما بود

بر لب ما تا سحر گه

قصه ی فردای ما بود

ای خدا پس کجا رفت

روزگار آشنائی؟

این زمان افکنده بر من

سایه دیوار جدائی

ای کویر سینه ی من

بوسه های آتشت کو

در شب سرد جدائی ؟

شعله های سرکشت کو؟

آن پرنده تو بودی

پیرهن ابر را درید

رفت و گم شد در غروب

او رفت ‘ از همه برید

آنکه روی عاشقی طرح دلتنگی کشید

جفت پر شکسته اش را‘ توی تنهائی ندید!!!

شیطان‘ روحی است که نه خیر است نه شر. او را نگهبان بیشتر اسراری می دانند که در دسترس بشر قرار دارد و قدرت و نیرویش بر امور مادی است. چون فرشته ایست که هبوط کرده‘ با نژاد بشر همدردی می کند و همیشه آماده معامله با انسان و ارائه خدمت به او در مقابل برخورداری از لطف اوست.

چون زمان همیشه با آهنگ یکنواختی پیش نمی رود. این ما هستیم که آهنگ حرکت زمان را تعیین می کنیم.

هر جا گنجت باشد‘ دلت همان جا خواهد بود.

همیشه می دانیم که بهترین راهی که باید طی کرد‘ چیست. اما فقط به راهی می رویم که به آن عادت کرده ایم.

                                                            برگرفته از کتاب زیارت اثر پائلو کوئیلو