روزی که میگفتی من با تو می مانم

روزی که دانستی من بی تو می میرم

روزی که با عشقت بستی به زنجیرم

بازنده من بودم ٬ این بوده تقدیرم

باور نمی کردم هرگز جدایی را

آن آمدن با عشق

                    این بی وفائی را

عاشق نبودی تو من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

آرام و آسوده در خواب خوش بودی

یک لحظه من بی تو هرگز نیاسودم

اول آنکه او مردی بود چون تو و من

 دوم آنکه او حس شوخ طبعی داشت

 سوم آنکه او میدانست پیروز است٬ اگر چه مغلوب است.

نشنو از ني ني حصيري بينواست

 بشنو از دل دل حريم کبرياست

 ني بسوزد خاک و خاکستر شود

دل بسوزد خانه ي دلبر شود...

هر چه درباره تو و خودم  نوشتم دروغ بود

درباره آن نبود که اتفاق افتاد بلکه آن بود که میخواستم اتفاق بیافتد

 درباره ی حسرت هایم بود آویزان از شاخه های دوردست و بلند تو

درباره ی تشنگی ام که از چاه رویاهایم بر می خاست

همه٬ نقشی بود که بر روشنائی زدم

هر چه درباره تو و خودم نوشتم واقعیت داشت

زیبائی تو

                یعنی سبد میوه ای در سبزه زار

دلتنگی برای تو

               یعنی آخرین چراغ بر تیر آخرین کوچه در آخرین شهر

حسادت به تو

               یعنی با چشمانی بسته در میان قطارهای شبانه دویدن

سعادت من

              یعنی رودخانه ای آفتاب به دل و سد فروشکن

هر چه درباره تو و خودم  نوشتم دروغ بود.

هر چه درباره تو و خودم نوشتم واقعیت داشت.

خسته ام از کشیدن بار تن

خسته ام از دستانم

...حرف هایم آتش

                چاه است حرفهایم.

روزی سر می رسد٬ ناگهان روزی می آید

سنگینی قدم هایم را در دل احساس خواهی کرد

                                                                                      قدم هایم دور می شوند

و از همه دشوار تر برای تاب آوردن

                                   همین سنگینی خواهد بود.

وقت رفتن است

وقت رفتن است

وقت افتادن به  تهی تاریک٬ یکباره

هرگز نخواهم فهمید

خزیدن کرم ها درون جمجمه ام را

پوسیدن گوشت تنم را.

یاد مرگ لحظه ای تنهایم نمی گذارد

این یعنی مرگ همین نزدیکی ها ست.