من تشنه تر از آب نديدم تشنه

اي عشق مدد کن که به سامان برسيم، چون مزرعه تشنه به باران برسيم،
يا من برسم به يار يا يار به من، يا هر دو بميريمو به پايان برسيم

منو درگیر خودت کن

تا جهانم زیر و رو شه

تا سکوت هر شب من با هجومت روبه رو شه

بی هوا٬ بدون مقصد

سمت طوفان تو میرم

منو درگیر خودت کن تا که آرامش بگیرم

با خیال تو هنوزم مثل هر روز و همیشه

هر شب حافظه ی من پر تصویر تو می شه

با من غریبگی نکن

با من که درگیر تو ام

چشماتو از من بر ندار

من مات تصویر توام

من مات تصویر توام

تا همین جا یی همیشه

با تو شب شکل یه رویاست

آخرین نقطه دنیا

تو جهان من همین جاست

تو همین جایی و هرروز من به تنهاییم دچارم

منو نزدیک خودم کن

تا تو رو یادم بیارم

با خیال تو هنوزم مثل هر روز و همیشه

هر شب حافضه من پر تصویر تو میشه

با من غریبگی نکن

با من که درگیر تو ام

چشماتو از من بر ندار

من مات تصویر توام

من مات تصویر توام

دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک جمله معـــروف از هــم جـــدا مي شــوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هــر کــدام در انتظار ديگــري همديگر را نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند: « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبود

سه چیز در زندگی هیچ وقت باز نمی گردنند:

زمان٬ کلمات و موقعیت ها٬

سه چیز در زندگی نباید از دست برود:

آرامش٬ امید و صداقت

سه چیز در زندگی هیچ وقت قطعی نیست:

رویا ها٬ موفقیت و شانس

سه چیز در زندگی از با ارزش ترین ها هستند:

عشق٬ اعتماد به نفس و دوستان

خواستم خودمو گول بزنم٬

       همه خاطراتم را انداختم گوشه ای و گفتم:

فراموش٬

                      یه چیزی ته قلبم خندید و گفت:

                                یادمه

جهان را بد ساخته اند!

هر کسی را که دوست می داری٬ او تو را دوست نمی دارد.

هر کس که تو را دوست دارد٬ تو او را دوست نمی داری ٬

و هر گاه کسی تو را دوست میدارد و تو نیز او را دوست می داری

 به رسم آئین و تقدیر و زمانه بهم نمیرسید.

                                            و این رنج است...!!

اگر امید٬ برایمان نجوا نمی کرد که فردا بهتر از

                         امروز خواهد بود٬

به راستی کدام یک از ما جرات می کرد امروز را تاب بیاورد؟

                      امید٬ نان مستمندان است.

به دنبال کسی باش:

که تو را بخاطر زیبائی های وجودت زیبا خطاب کند ٬

                نه بخاطر جذابیت های ظاهریت.

کسی که مایل باشد حتی در زمانی که در ساده ترین ٬

              لباس هستی تو را به دنیا نشان دهد.

در انتظار کسی باش که بی وقفه به یاد دارد چقدر خوشبخت است ٬

                         که تو را در کنارش دارد.

               اگر رنج هر کس بر پیشانی اش خوانده می شد ٬          

فکر می کنید با چند نفر از آنهائی که هم اکنون محکومشان می کنیم ٬

                               همدردی می کردیم؟

خدای رحمت و برکت٬ پس از آن که اندکی رنج متحمل شدید ٬

                     خود درمانتان خواهد کرد و

        شما را توانمند٬ پایدار و ثابت قدم خواهد نمود.

از آنروز که دوستت می دارم

         می توانی بروی

از آنروز که دوستت می دارم

        سکوت می کنم

از آنروز که دوستت می دارم

  می بخشم بر تو ناراستی را

از آن رو که دوستت می دارم

   پاس می دارم زیبائی را

از آن رو که دوستت می دارم

           تو ٬ رهائی

سال نو مبارک باد 

با آرزوی:

 12 ماه شادی

52 هفته خنده

365 روز سلامتی

8760 ساعت عشق

525600 دقیقه برکت

3153000 ثانیه دوستی

سال نو مبارک باد

اکنون تجربه می کنم بیست و یکمین سالمرگ

           زندگیم را

و تو بیا نگاه کن

که چه زشت٬ به لحظه های بی تو بودن میخندد

شب قبل از مرگ است

هوا ابری و آسمان بارانی

امشب واﮊه ها چه سخت به ذهن آبی ام تلمبار می شوند!

شاید گلایه خواهند کرد از نبود و نیامدنت...

تو بگو کدام شب را بی فکر من روز میکنی

کدام جادو لحظه هایت را پر کرده؟

که حتی نگاهی به تنهائی ام نمی کنی؟

روز مرگ من باز فرا می رسد...

من این جام٬ اینجا!

گور من اینجاست٬ مرا پیدا کن...

هر که خواهی باش

                     اما باش

و برای روح مرده ام٬ مرهم باش.

من در کوله بار زندگی تلخ

از رودها پیام پیوستن

وز بادها پیام بگسستن آوردم ارمغان

در بیکران چشمت پندار

در قله رفیع قلبم

یک عمر تنها نشستن با خویش

آنجا٬ در خون٬ در آتش٬ آموختم

راز برگ بودن را

آموختیم چگونه بمیریم

با دست خویش بنویسیم

تاریخ مرگ زندگیم را

افسوس ای مخاطب دیرین

در تنگ این قفس بیدار نیستی!!

قلب تو در مشت های بسته بیگانه می تپد

بیدار نیستی که بگویم

باید کجا٬ چگونه ٬ بمیری!!!

اگر یادت کنم دیوانه میشم

فراموشت کنم بیگانه میشم

اگر ترکت کنم٬ میمیرم از غم

فراموشت کنم٬ می پاشم از هم

آتش دوست اگر در دل ما خانه نداشت

عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت

چون ماه از کام ضلمت ها دمیدی

جهانی عشق در من آفریدی

دریغا با غروب نابهنگامت

مرا در کام ضلمت ها کشیدی.

عشق آمد و خیمه زد به صحرای دلم

زنجیر وفا فکنده بر پای دلم

عشق اگر به فریاد دل ما نرسد

ای وای دلم٬ وای دلم٬ وای دلم!!!!!!!!

آرام دلی ست هر دمی را

پایانی ست هر غمی را

افسوس که روزم همه در ناله نی رفت

شبها به تمنای دو تا جرعه می رفت

چون باد گذر کرد شبی قافله ی عمر

معلوم نگردید که کی آمد و کی رفت؟

گلبرگ بهارم که به سر پنجه پائیز

در باد خزان تا شد و تا منزل دی رفت

ترسم که نیائی و در آن روز بیائی

کز من خبری گیری و گویند که دی رفت

تا پر زدی از لانه ام ای مرغ مسافر

شادی به جلوه پر زد و امید به پی رفت

هر مصرعی از این غزل ساده ی من

چون ناله سوزیست که از سینه ی نی رفت.